• CKC Zondag 1 zet kroon op uitstekend voetbal seizoen!

    11 jun 2019
  • CKC Zondag 1 zet kroon op uitstekend voetbal seizoen!

    Aangezien de razende reporter het licht uit zijn ogen aan het drinken was tijdens pinkpop, ben ik Jan Paparazzi de reporter voor deze week. En wat een genot is het om als stand-in een verslag van deze week te mogen schrijven.

    Zoals u heeft kunnen lezen heeft het equipe van CKC Zondag 1 een heerlijk seizoen gedraaid. Na de promotie vanuit de 4e klasse door weergaloos kampioen te worden, meteen 3e te worden in de 3e klasse, mee mogen strijden in de nacompetitie. En vervolgens in een zinderende halve finale op karakter, inzet en talent de finale veiligstellen. Het wordt een repeterend verhaal, maar nimmer saai.

    In de dagen na de halve finale werden nog verwoede pogingen gedaan door het verliezende HBS om de mannen van Zondag 1 om te kopen. De mannen van HBS hadden immers gehoord dat Zondag 1 volgend jaar helemaal niet op zondag zal gaan acteren maar op zaterdag. Aangezien de mannen van Zondag 1 alles hebben wat hun hartje begeert en de mannen alleen voldoening halen uit het door tegenstanders huilend naar huis te sturen werd hier geen gehoor aan gegeven.

    Enfin, lang verhaal kort, etc. etc. Den Hoorn 4 in de finale van de nacompetitie op neutraal terrein van Kethel Spaland. Den Hoorn 4 is, naar eigen zeggen, een ervaren team, oud selectie mannen, technisch begaafd en onverschrokken. De week richting de finale was een emotionele rollercoaster voor de mannen van Zondag 1. De KNVB had 2 wedstrijdschema’s in omloop gebracht met verschillende data, eentje op 10 juni (tijdens pinkpop) en eentje op 16 juni. Het werd 10 juni. Al snel werd duidelijk dat op 10 juni een groot tekort zou ontstaan in de selectie. De Cheetah, Chris-cross en Woutah gingen naar pinkpop, Tuin en Boop moesten aan de studie en de Dorstige was aan het bijbruinen.

    Den Hoorn 4 pikte dit nieuws halverwege de week ook op en zat al in hun knuistjes te wrijven, onterecht zo zou blijken. Gedurende de week werd duidelijk dat het ganse land wel eens minuten wilden maken bij CKC Zondag 1. Met dranghekken werden mensen afgehouden bij de intake gesprekken, Roya-2-face bleef bellen, smeergeld werd aangeboden en PostNL bleef zakken post brengen.
    In al deze razernij heeft John-pion de uitverkorenen geselecteerd: Jordy aka The Real Cheetah, Butcher Bart, Aaa!-Lessie, LuLuca en FeStijn. Boy-boy stond tevens nog semi geblesseerd paraat mocht het echt uit de hand lopen.

    Op het gloednieuwe terrein van Kethel Spaland trad het equipe van Zondag 1 aan, ook hier was de gekte alom, dranghekken, selfies, aanzoeken, fakkels, ME, honden, etc. Het was duidelijk dat hier een topper zou worden gespeeld. John Pion was in alle gekte zijn weg definitief kwijtgeraakt, gelukkig kon hij aan de hand van de rook van de fakkels het terrein vinden samen met zijn verdwaal bananen.

    Na een goede warming up werd al snel duidelijk dat CKC 1 weinig last had van zenuwen, iedereen voelde dat de promotie mee ging naar ’t Veer. Zelfs het feit dat er op voor het eerst dit seizoen op echt gras werd gespeeld baarde geen zorgen. Hoe anders werd de wedstrijd begonnen.

    Na een paar tellen wilde Braaien Jordy aka The Real Cheetah (vanaf nu “TRC”) even testen door een “geen-terugspeel” bal op 2 meter hoog te geven. TRC verblikte of verbloosde echter niet, tikte de bal met zijn handen weg en vervolgde achteloos de wedstrijd. Den Hoorn schreeuwde moord en brand, de scheids was verbaasd maar gelukkig onder de indruk van de routine die TRC uitstraalde. “Hij weet wat hij doet” fluisterde de scheids tegen mij en de wedstrijd werd vervolgt.

    Maaskantje werd enige momenten later diep gestuurd door Jan-Janssen, omspeelde de keeper en.. kreeg een aantal trappen, vergat te vallen, probeerde te scoren, schoot uiteraard naast en kreeg een vrije trap zonder kaart. Deceptie.

    Maar CKC bleef aandringen, er werd hoog druk gezet, veel gelopen, een aantal foutjes werden gemaakt en weer opgelost. Na nog een kopbal van Maaskantje die de keeper aardig tegenhield, meer geluk dan wijsheid van beide kanten, was T-bone Tiebie het zat. Tiebie kreeg een lange bal en met een soort nonchalance waarmee hij normaal naast schiet, lobte hij de bal over de keeper in de verre hoek. 1-0! En de nodige handkusjes en hartjes voor mevrouw Tiebie.

    Ik hoor u denken: en Den Hoorn 4 dan? Die hebben de overige minuten gevuld met lange ballen naar TRC te schieten. De enkele keer dat een lange bal bij een speler van Den Hoorn terecht kwam werd het wel gevaarlijk. Waar Den Hoorn normaal scoort, stuitte ze echter op de klasse van TRC, alsof er een muur het goal van CKC stond. Zelfs een geniepig kopballetje over TRC heen werd eenvoudig gevangen, kinderspel.

    De rust kwam, verdwaal bananen werden verorberd, tactiek besproken, wissels doorgevoerd, schouderklopjes uitgedeeld en auto indelingen heroverwogen. Conclusie: iets lager druk zetten, de bananen zijn lekker, TRC staat een lekker potje te keepen, CKC is veel fitter, Kammi in de spits en Tiebie en Braaien rijden met Mrs. Tiebie naar huis.

    De tweede helft speelde zich in het begin grotendeels rondom de middellijn af, waar flink met krachten werd gesmeten. Als er krachten gesmeten word is Maaskantje doorgaans de eerste die de handdoek in de ring moet gooien, zo ook nu. Aaa!-Lessie pakte het stokje over van de “nu echt” afzwaaiende linksboetoe, een gouden wissel zou later blijken…

    Den Hoorn werd na een kwartier wakker en hadden opeens door dat ze konden degraderen als de stand zo blijven. De druk werd hevig opgevoerd op de verdediging van CKC. Maar onder leiding van tevens “nu echt” afzwaaiende Thomassen hield de verdediging ferm stand. De mannen van CKC vochten als leeuwen, Jar-Jar Jari oreerde: “You shall not pass!”, Tiebie maakte zelfs de barvrouw gek met zijn tijd-rek methoden, huishoud-Alex moest zijn zolen koelen met water zoveel draafde hij rond en Braaien probeerde uit alle macht zijn misser met de “geen-terugspeelbal” te doen vergeten.
    De keren dat de verdediging tekort schoot stond er nog altijd TRC op doel wiens leven nog maar 1 betekenis had: de nul houden! Kopballen, schoten, hoge ballen, alles was voor TRC.

    Wat ook fijn is met een keeper die wel ballen in zijn handen pakt en over de middellijn kan schieten: Kammi kreeg een continue aanvoer van hoge ballen de hij naar keuze links en rechts kon toedelen aan de opstomende boetoes. Een genot om dit te kunnen aanschouwen, tranen bij toeschouwers en vooral bij Kammi, dat hij dit in zijn “nu echt” laatste wedstrijd nog mocht meemaken.

    FeStijn had ondertussen de vermoeide Rick afgelost en zorgde voor meer druk en acties op de linkerkant. De vermoeide Den Hoorn spelers keken radeloos de wereld in, “waar halen ze de krachten toch vandaan?”.
    Het was tijd voor een laatste offensief, alle registers werden opengetrokken. Met de aanvoer van achteruit en het gevaar van de flanken werd CKC dodelijk effectief. Gevolg: Aaa!-Lessie die, na een goede loopactie, een steekbal droog in de hoek binnen schoof. 2-0! Aaa!-Lessie!! John Pion verschoof 3 octaven tijdens het juichen, de bank ging uit zijn dak, toeschouwers in tranen, slipjes het veld op, ME moest weer ingrijpen, vreugde alom.

    De 2-0 was een echte mokerslag voor Den Hoorn, bij het bollen van net vervloog al de zin in leven bij de mannen van Den Hoorn, wat een morele klap! De tijdrek methoden van Tiebie werden hem ondertussen fataal. Bij de 2-0 raakte Tiebie geblesseerd aan zijn hamstring, daardoor strompelde hij terug naar eigen helft met een snelheid die niet is uit te drukken in een enig zinvol getal. De scheidsrechter moest ageren, dit leek de zoveelste poging om de mannen van Den Hoorn gek te maken. Geel voor Tiebie, die in het echt “IS DANNY NIET GENOEG!!!” heet en wellicht een mooie bijdrage aan de geldpot?

    Tiebie onder luid applaus van het veld, in de armen van Mrs. Tiebie die eigenlijk een huwelijksaanzoek verwachtte. Boy-boy bleek toch noodzakelijk en mocht zijn herintreden waarmaken tijdens de finale.
    Den Hoorn was ondertussen veranderd in een schizofreen elftal, een aantal wilden nog wel winnen. De rest wilden vooral naar huis en onder een koude douche met teddybeer en een fles wijn gaan zitten huilen. Zodoende kreeg CKC nog een paar halve aanvallen te verwerken, die werden uiteraard kinderlijk eenvoudig afgeslagen. TRC had zelfs één hand op z’n rug, wat een machtsvertoon!

    De scheidsrechter en zijn grensrechters hadden, na een uitstekend gefloten pot, ondertussen trek gekregen in hun welverdiende middagdutje. Eindsignaal, CKC Zondag 1 promoveert!

    Weer een hoop gejuich, John Pion kon nog ergens een andere octaaf vinden, huilende mannen, nog meer slipjes op het veld, baby’s werden verwekt, rookbommen, fakkels, wederom interventie van ME. Kortom, het feest was compleet, de winst werd met een lekker pilsje in de kleedkamer gevierd en men zag dat het goed was.

    Zoals de ongeschreven regel voorschrijft is degene die het meest wordt vermeld in het verslag “man of the match”, of andersom. MotM: TRC! Geheel verdiend! Plannen voor een standbeeld zijn al gemaakt, Kammi overweegt een tattoo van TRC, kinderen zullen worden vernoemd, legendarisch!

    Het mooie van bovenstaande is dat CKC zondag 1 volgend jaar verder gaat in de zaterdag competitie en dus is feite niets wijzer wordt van dit hele circus. Sommige van u zullen zich ook afvragen waarom u zojuist 10 minuten van uw leven heeft verspild aan een verslag van een wedstrijd die in feite een verspilling van tijd is geweest van 22 spelers.

    Wees gerust, daar heb ik ook direct het antwoord op. Wanneer we straks een aantal jaar verder zijn en bovenstaand verhaal in een van de vele geschiedenisboeken over dit Zondag 1 wordt beschreven, zal niemand zich afvragen “wat als?”. Wat als zondag 1 deze nacompetitie niet met volle overgave had gespeeld? Dan had men nooit geweten wat dit team had kunnen bereiken. Het had een open wond gebleven, zo eentje waar dan weer documentaires over gemaakt zouden worden. Met huilende oude mannen die de tijd graag hadden terug willen draaien en wel voor winst willen spelen. Het had voor altijd in al uw gedachten gespookt, de nacompetitie campagne van 18/19.

    Dus nee, deze campagne was geen verspilling, het is een perfecte afsluiting van een team die het beste bij elkaar naar boven haalt. Een team die geen uitdaging uit de weg gaat, altijd op 110% inzet, een team die twee keer achter elkaar promoveert en een team waar ondanks alles de gezelligheid de boventoon voert.

    Volgend jaar gaan de mannen van Zondag 1 in iets andere vorm verder in de zaterdag klasse 4 competitie. Zonder twijfel zullen ook daar weer vele successen geboekt gaan worden. Aan u allen de oproep om deze mannen te blijven volgen, mis het niet, wees erbij, hier wordt geschiedenis geschreven.


    Tot slot heeft Maaskantje mij gevraagd of hij nog een paar woorden vuil mocht maken in dit verslag omdat hij nu echt weggaat (maar niet helemaal):

    Mannen, na 25 jaar voetballen is het dan echt zo ver, ik stop met competitie voetbal. Voor velen had het helemaal een heugelijk moment geweest als ik ook had gestopt met trainen, helaas mocht het niet zo zijn. Ik zou kunnen zeggen dat het voor jullie een aderlating zou zijn, een flink gemis aan talent op het veld, een terugval in doelpunten, maar ik kan het ook niet zeggen.

    De laatste 9(?) jaar heb ik onder John in het derde gespeeld, veel dingen meegemaakt, veel mensen zien komen en gaan. In de jaren hebben we een harde kern weten te vormen binnen het team. Een kern die werkt voor elkaar, elkaar scherp houdt, op zijn plek zet als dat nodig, kan lachen met elkaar en waar in de derde helft het ware talent naar boven komt. Onder leiding van John hebben we met deze groep een hoogtepunt beleeft in de vorm van het winnen van de beker. Een moment die ik werkelijk nooit zal vergeten en waar ik iedereen dankbaar voor ben.

    De harde kern is twee jaar terug succesvol aangevuld met nieuwe (oude) spelers vanuit het tweede. De stijgende lijn die we al hadden ingezet kreeg een nieuwe boost, met het kampioenschap in de vierde klasse tot gevolg. Ook dit is voor mij weer een moment die ik nooit zal vergeten en wederom mijn dank. Waar iedereen erop rekende dat de stijgende lijn nu wel eens klaar zou zijn hebben we het dit seizoen gewoon weer geflikt, promotie naar de tweede klasse!

    Men zegt wel eens je moet stoppen op je hoogtepunt. Ik ben blij dat ik dankzij jullie werkelijk kan zeggen dat ik op mijn hoogtepunt gestopt ben. Mannen, ontzettend bedankt!

    Tot slot wil ik John bedanken voor zijn eindeloze inzet. We zijn het niet altijd met elkaar eens geweest, meer niet dan wel eigenlijk. Maar ik heb een enorm respect voor de tijd en moeite die je aan ons, aan mij, hebt besteedt. Ik kan me niet voorstellen dat er andere mensen zijn die zo vol overgave een groep vreemde jongemannen onder zijn hoede neemt en 3 keer per week probeert duidelijk te maken hoe voetbal werkt. En ik weet 100% zeker dat we zonder jou ook niet deze prestaties hadden neer kunnen zetten. Bedankt daarvoor!

    Zoals jullie al hebben gehoord blijf ik wel trainen, wat jullie niet weten is dat het eigenlijk op verzoek van John is. Er is angst dat de selectie te groot wordt volgend jaar, ik ben op de training aanwezig om te zorgen dat de blessure bank altijd voldoende gevuld is. Wees gewaarschuwd. En ik kan er niet aan denken dat jullie mijn “Soowww!” en “Tief op!” helemaal moeten missen. Mannen, voor de laatste keer mijn dank, alles komt goed en tot volgend jaar op het trainingsveld!